หลังยุคฟองสบู่แตก เมื่อประมาณกลางปี พ.ศ. 2540 ผมได้ประสบการณ์อันเจ็บปวดเพิ่มขึ้นมาก ลูกค้าคนที่เคยคบกันดีๆกลับมีอันหาเรื่องไม่จ่ายค่าบริการเอาดื้อๆบางคนหาเรื่องติงานเพื่อจะได้ไม่ต้องชำระค่า บริการบางคนก็บอกฝากคนอื่นมาว่า ผมได้มามากแล้ว...? แต่หลายคนก็ดีใจหายบอกสถานการณ์ที่ตรงไปตรงมาแบบสุภาพบุรุษที่มีศักดิ์ศรี บางคนขอชำระเพียงบางส่วน บางคนขอผ่อนชำระ ซึ่งผมขอคารวะบุคคลเหล่านี้อยาก จะเอ่ยนามให้ปรากฏเป็นตัวอย่าง แต่คิดว่าท่านเหล่านั้นคงไม่มีความประสงค์เช่นนั้น เงินที่ถูกโกงไปโดยที่เจ้าของงานไม่ยอมจ่ายนั้น ถ้าคิดเป็นจำนวนเงินก็ไม่น้อย ก็คงจะต้องคิดในแง่ดีว่าเป็นเรื่องของบุญกรรม แต่บุคคลเช่นว่านี้ เขาจ่ายให้เฉพาะคนที่ไปโวยวายจะเอาเรื่องเท่านั้นเรื่องของการโวยนี้ ฝรั่งเขาถือว่า เป็นการรักษาสิทธิ์อันพึงมีของเรา ...

เมื่อครั้งผมที่ไปเยี่ยมลูกที่ประเทศสหรัฐอเมริกา โดยเดินทางไปกับบริษัทการบินขนาดใหญ่ของประเทศเขา ปรากฏว่าสายการบินนำกระเป๋าส่งถึงผมช้าไปประมาณ 2 วัน เมื่อผมไปเรียกร้องสิทธิ์ เพราะในระหว่างที่รอกระเป๋าอยู่นั้น ผมก็จำเป็นต้องมีการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า จึงต้องไปซื้อเสื้อผ้ามาเปลี่ยน ซึ่งบริษัทการบินแห่งนั้นเขาก็จ่ายค่าเสื้อผ้าให้เท่าที่เราซื้อไปจริง โดยดูจากใบเสร็จรับเงินค่าเสื้อผ้านั้นๆ และเลื่อนชั้นของตั๋วให้สูงขึ้นหนึ่งขั้น เป็นการปลอบขวัญเมื่อตอนเดินทางกลับ